Utworzony 1 maja 1950r. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1950r. (Dz. U. Nr 14, poz. 133 z późn. zm.) do 1 stycznia 1999 r. w województwie kieleckim - obecnie województwie świętokrzyskim. Powierzchnia Parku wynosi 7626,45 ha, w tym 5 obszarów o łącznej powierzchni 1741 ha objęto ochroną ścisłą. Wokół Parku wyznaczono otulinę o powierzchni 20.786,07 ha. W 1950 roku część pasma Gór Świętokrzyskich nazwano "Puszczą Jodłową im. Stefana Żeromskiego", który był zwolennikiem i rzecznikiem ochrony tego obszaru. Park położony jest w centralnej części Gór Świętokrzyskich i obejmuje: pasmo Łysogór z najwyższym szczytem Łysicą - 612 m n.p.m. i Łysą Górą 593 m n.p.m.), część pasma Klonowskiego (z górami Psarką i Miejską), Doliny Wilkowskiej i Doliny Dębniańskiej, a także dwie enklawy - Górę Chełmową i Las Serwis. Na grzbietach górskich występują charakterystyczne rumowiska skalne - gołoborza. Gołoborza są raczej rzadkim zjawiskiem w Europie Środkowej. W Górach Świętokrzyskich nadają one krajobrazowi specyficzny charakter. Powstały w wyniku spękania odsłoniętych zboczy piaskowcowo-kwarcytowych. Największe i najciekawsze gołoborza grupują się w okolicach Łysej Góry i na Łysicy. Niektóre z nich otrzymały własne nazwy: "Gołoborze Kobendzy" (botanik - pierwszy naukowy badacz gołoborzy), "Biała Skałka", "Księża Skała". Na gołoborzach spotyka się zbiorowiska w różnych fazach rozwoju, od nitkowatych glonów po zbiorowiska wątrobowców, mchów, porostów, torfowców i paproci. Wielkim walorem gołoborzy jest obecność w kwarcytach skamieniałych fragmentów kambryjskich roślin (glony morskie) i zwierząt (koralowce), nie znanych nauce przed ich odkryciem przez prof. Sedlaka w latach 1960-85. Większość terenu parku zajmują lasy z udziałem jodły i buka, w niższych partiach pasm górskich występują bory sosnowe, bory mieszane sosnowo - dębowe z domieszką jodły, modrzewia, świerka i buka. Na siedliskach bogatszych spotykamy grądy, a w miejscach wilgotnych i zabagnionych - bory wilgotne i bagienne (Mokry Bór). Wśród drzew i krzewów (55 gatunków) występują także: modrzew polski, cis pospolity, brzoza czarna, wiąz górski, lipa szerokolistna, wierzby, kruszyna pospolita, topola osika, porzeczka alpejska, bez koralowy. Modrzew polski po raz pierwszy opisany został przez M. Raciborskiego w 1890r. Jako gatunek wyodrębniony został przez Władysława Szafera w 1913r. Najpiękniejsze jego stanowisko na Górze Chełmowej objęto ochroną rezerwatową w 1920r..